Czytanie o asertywności praktyczne komentarze guide 160

Kiedy słowo „negocjacje” pojawia się w głowie, zwykle widzę od razu twarz rozmówcy i ten drobny skurcz żołądka, zanim jeszcze padnie pierwsze zdanie. Tak działa strach: podsuwa scenariusze, że wyjdę na trudną, że ktoś się obrazi, że stracę szansę, albo gorzej, że zbyt długo będę milczeć i potem już nie da się wrócić do tematu. Asertywność nie usuwa emocji jak wycieraczka deszcz, tylko pomaga mi przejść przez nie z przyzwoitym planem. Negocjacje z szacunkiem i jasnością b

Uleganie potrafi wejść w nawyk tak gładko, że długo nie widzisz nawet, kiedy się zaczęło. Najpierw to „zgoda dla świętego spokoju”. Potem „przecież nie wypada”. Na końcu pojawia się ciężar w brzuchu, zmęczenie po rozmowach i w głowie jedno pytanie: czemu znów powiedziałam „tak”, skoro w środku chciałam „nie”? Piszę z tego miejsca, w którym strach ma bardzo konkretne kształty. Strach przed konfliktem, przed oceną, przed tym, że ktoś uzna cię za trudną. Strach też przed wł

Czasem myślę, że asertywność zaczyna się nie od wielkich deklaracji, tylko od tego jednego momentu, kiedy w środku ciebie robi się gęsto. Serce przyspiesza, policzki mogą piec, a głowa zaczyna układać w głowie cały scenariusz: „za chwilę będzie gorzej”, „przesadziłam”, „powinnam się ugiąć, żeby było spokojniej”. Ten strach ma swój powód. Uczenie się asertywności często przychodzi po latach reagowania pod wpływem presji, a nie w zgodzie z własnymi granicami. Krytyka i nac

Asertywność brzmi dla wielu osób jak coś z kategorii „powinienem potrafić”, a u mnie, kiedy zaczynałem temat, miała raczej formę lęku: lęku przed tym, że zawiodę, zdam się na czyjąś ocenę, albo że ktoś uzna mnie za „za trudnego”. W praktyce problem rzadko dotyczy samego faktu, że stawiam wymagania. Chodzi o to, co w głowie dzieje się tuż przed rozmową. Czy potrafię mówić wprost, bez proszenia o pozwolenie na własne potrzeby. I czy umiem utrzymać spokój, nawet jeśli druga st

Są rozmowy, które brzmią w głowie jak wyrok. Nie dlatego, że ktoś jest zły, tylko dlatego, że ja mam w ciele alarm. Kiedy przychodzi moment asertywności, najczęściej nie chodzi o brak wiedzy. Chodzi o strach przed konsekwencjami, przed niezręcznością, przed tym, że ktoś poczuje się odrzucony. A jeszcze częściej przed tym, że ja też poczuję się odrzucona, choćby przez sekundę. Dlatego tak mocno działa na mnie połączenie asertywności z audiobookiem i ćwiczeniami mentalnymi

Trudna rozmowa z szefem potrafi uruchomić w człowieku stare automaty. W brzuchu robi się ciasno, głowa przyspiesza, a w głowie pojawia się jednocześnie tysiąc scenariuszy: „powiem coś źle”, „za mało się postaram”, „zrobimy z tego problem”, „będzie gorzej”. Wiem, bo sama miałam etap, kiedy na sam dźwięk komunikatora odkładałam słuchawkę na chwilę, jakby to mogło przesunąć minutę prawdy. Asertywność nie sprawiła, że ten strach zniknął. Ona sprawiła, że mimo strachu byłam w st

Czasem myślę, że rozmowy o pieniądzach i obowiązkach mają w sobie coś z testu ognia. Nie w tym sensie, że każdy kogoś chce sprawdzić czy zdominować, tylko dlatego, że stawką jest komfort i bezpieczeństwo. Gdy umawiasz się na wspólne życie, pracę albo cokolwiek, co ma budżet, kalendarz i ludzi w środku, to pieniądze i obowiązki wchodzą jak zimna woda na ręce. Nagle okazuje się, że to, co „da się jakoś ogarnąć”, ma już termin, liczbę i konsekwencje. Asertywność bywa przeds